Turkiye'nin Suriye'ye karsi Sertleşmesi Esad'ın mı İşine Yarayacak?

Türk Jetinin geçtiğimiz Cuma günü düşmesiyle birlikte, 16 aydır kendi vatandaşlarını katletmeye devam eden Suriyenin acımasız Esad rejimi, Türk medyasının da radarına, nihayet, tamamen girmiş oldu. Bununla birlikte, Suriye içi dinamikleri ve Türkiye’nin rolünün daha iyi anlaşabilmesi için, birkaç gündür farklı köşe yazılarında öne sürülen bazı temelsiz önerme ve argümanlarını düzeltme ihtiyacı acilen hasıl oldu. Daha önce yaptığım bu düzeltme yazılarına bir süre daha devam edeceğim.

YeniŞafak Gazetesindeki Akif Emre’nin ‘’Bu Kez Müdaheleyi İsteyen Şam’’ başlıklı yazısında Şam’ın kasten Türkiye’yi Suriye’ye çekme planı olduğunu iddia eden yazının bazı argumanlarına cevaplar aşağıdadır:

• Bir yıldan fazla bir süredir… Türkiye'nin adeta Batılı ülkeler tarafından olayın içine itilmek isteniyor: ABD, Suriye krizi başladığından beri hep geride kalmış, özellikle Ağustos ayında Türkiye Esad ile bağlarını kopardıktan sonra, Ankara sürekli şekilde Washington’a baskı yaparak, Esad’a karşı pozisyonun sertleştirmesini istemiştir. Suriye'nin herhangi bir enerji kaynağına sahip olmaması, İran’ın her zaman için daha öncelikli konu olması, Esad sonrası dönemde İslamcıların iktidara gelme korkusu ve Suriye’nin Rusya ve İran ilişkilerinde ABD’yi zorda bırakan konumundan dolayı, Washington Ankara’ya sabır tavsiye ederken, Ankara burnunun dibinde bir düşmandan bir an once kurtulmanın yollarını aramıştır. Bir yıldan fazla bir süre Batılıların Türkiye'yi itelemesi değil, tam tersine Türkiye'nin Batılıları itelemesi vardır.
• Türkiye’ye, gücünün üstünde bir bölgesel güç imajı yüklenmiştir: Bu nasıl bir argumandır anlamak imkansız. Türkiye’nin AK Partisi ve başta Erdoğan ve Davutoğlu olmak üzere on yıldır bölge lideri bir Türkiye’nin tablosunu çizmemekte midir? On yıldır AK Parti yanıltılmakta veya zorlanmakta mıdır? On yıldır Erdoğan'ın konuşmalarını ABD mi yazmaktadır?
• Suriye sınırlı ve kontrollü bir sıcak müdahale zeminini oluşturarak her şeyden önce iç dengelerde elini güçlendirmek istiyor. Yani, ABD ve NATO'nun hazırlıksız yakalandığı bir kriz çıkartarak Türkiye'yi kendi belirlediği alanda sıcak çatışmaya çekmeyi planlıyor: Suriye içi dinamikler yakından incelendiğinde bu argumanın ne kadar yanlış olduğu, Esad rejiminin, Emre’nin ifade ettiği şekilde bir kontrolü çoktan kaybettiği görülecektir. Öncelikle Türk otoritelerine göre 66 bin kadar Suriye askerinin şimdiye kadar Esad rejiminin ordusunu terketmiştir. Rejim ordusunun 16 aydır kadın, çoluk-çocuk, yaşlı demeden katletmesi nedeniyle ordudan ayrılmaların hızının arttığı açıkça görülmektedir. Washington DC deki Harb Çalışmaları Enstitusü (Institute for the Study of War) Suriye uzmanı Joseph Holliday’e göre ise şu anki Özgür Suriye Ordusu sayısı 40 bin civarındadır. Holliday’in Mart ayı başında yaptığı önceki brifingde bu sayıyı 10 bin olarak belirtmesi oldukça dikkat çekicidir. Şu an itibariyle Suriyeli isyancılar Halep’ın kuzeybatısındaki Jısr al Shoughour, Idlib’ın kuzeyi, Humus’un kuzeyindeki Rastan ve güneybatısındaki al-Qusayr, Şam’ın kuzeyindeki Al Kalamoun bölgesinin kırsal alanları özellikle Lübnan sınırındaki büyük bir bölüm, ve Deraa’nın çevre kırsal alanlarındaki büyük boşluklarda doğal tampon bölgeleri kurmuştur (daha çok bilgiyi buradan bulabilirsiniz ) Hatta, Suriye içinden ilk elden bir kaynak Salı günü, (26 Haziran) bildirdiğine göre Antakya’dan Suriye’nin Halep’ine kadar geniş topraklar Özgür Suriye Ordusu kontrolü altında kurtarılmış bölge şeklini halini almıştır. Diğer taraftan son günlerde giderek Şam’ın merkezinde mutad hale gelen şiddetlenen çatışmalar (buradan ayrıca Fehim Taştekin’in ‘Suriye bu çılgınlığı neden yaptı’ yazısında ‘Şam’da panik yok’ sözünün bizzat Esad tarafından ‘Suriye bir savaş hali yaşıyor’ dediği gün yayınlanması ise tam bir ironi. Suriye’deki durumu ‘savaş’ olarak tanımlayan Esad ama Taştekin’e göre panik yok!) Suriyeli isyancıların artan etkisini açıkça gösterirken, yine son günlerde artarak devam eden orduyu terkeden üst ve orta derecedeki subaylar da ordudaki moralin hızla düşmeyi sürdürdüğünü göstermektedir. Gözle görülen bu olgular dışında, duygularla bezenmiş olacağı korkusuyla Suriyeli muhaliflerin aktardığı ve Suriye rejimi ordusunun moralinin daha da kötü olduğu yönündeki bilgileri ise kendime saklıyorum.
• Bütün bunlar, daha çok yakın zamana kadar silah ve mühimmat açısından oldukça zayıf olan isyancıların bütün bu zorluklara rağmen, tankı, uçağı ve helikopteriyle karşısında duran rejim güçlerine karşı her bakımdan güçlendiğinin işaretidir. Hayatta kalma mücadele yapan bir rejimin Emre’nin söylediği şekilde ince ve komplike bir planı uygulamak değil, düşünmeye vakti yoktur. Yakında bu çok daha iyi anlaşılacaktır.

• Böylelikle dış düşman saldırısı altında olduğu algısı oluşturarak milli birlik havası estirmek ve muhaliflerin söylemini elinden almak istemektedir. Her ulus-devlet vatandaşı dış tehlike karşısında iç farklılıkları bir kenara koyup ortak düşman karşısında birlik olmaya yatkındır:, Türkiye’nin şimdi yaptığı gibi, ciddi bir güç kullanma tehdidini sınıra askeri yığanak ile desteklemesi Esad’ın işine yarayacak mı? Bu konuda hiçbirimize gökten vahiy gelmediğine göre elimizdeki donelerle ve akıl muvacehesinde cevap vermemiz gerekiyor: Hayır. Dışarıdan Esad ordusunu ciddi bir şekilde tehdit eden bir aktörün ortaya çıkması, Suriye muhalefetini, şimdiye kadar gördüğümüz gibi cesaretlendirecek ve ordudan ayrılışları da artıracaktır. Esad rejimi içeride meşruiyetini kaybetmiştir ve halkının büyük çoğunluğu tarafından benimsenmemektedir. Tam aksine, Cuma namazı çıkışları ve akşamları yapılan protestolarda aylardır ve ısrarla Özgür Suriye Ordusunu silahlandırma ve tampon bölgesi kurulması için çağrılar yapmakta, sloganlar atmakta ve afişler taşımaktadırlar. Bu halkın, aylardır yardım istediği Türkiye’nin sert adımlarından dolayı Esad’ın arkasında ‘Milli Birlik’ adına toplanacağını iddia etmek için Suriyeli halkı tanımamak, Suriyeli muhaliflerle görüşmemek gerekir.

• Nitekim Suriye muhalefetinin siyasi temsilcileri Türkiye'nin müdahil olmasının kendi konumlarını zayıflatacağı kanaatindedir: Türkiye gibi bir dış bir aktörün, sınıra asker yığma ve Erdoğan’ın grup toplantısında da açıkladığı gibi sınıra yaklaştığı görülen Suriyeli ordu elementlerinin legal bir hedef olarak alınacağı yönündeki açıklamaları Suriyeli muhalefet liderleri tarafından sevinçle karşılanmıştır. Özgür Suriye Ordusu sözcüsü Albay Malik Kurdi, Washington Post’dan Liz Sly’a verdiği demeçte Türkiye’nin bu yeni söyleminin ÖSO’yu sadece Türkiye’ye sınır şehir olan İdlib’de değil bütün Suriye’de güçlendireceğini ifade etmiştir. Benim görüştüğüm birçok Suriyeli muhalifte Türkiye’nin yeni ve güçlü söyleminden mutlu olduğunu ve Liz Sly’ın haberini doğruluyor. Zaten Suriye Ulusal Konseyi, aylar öncesinde dış mudahele istemediği için sokakların tepkisini haftalarca, aylarca çekmiştir. Suriye'nin hangi siyasi temsilcileri Türkiye’nin mudahil olmamasını istemektedir? Musluman Kardeşler geçtiğimiz sonbahar da Türkiye’nin müdahelesini istemiştir. Kimdir bu Emre’nin bahsettiği siyasi temsilciler? Şam'daki kukla muhalefet partileri mi? Kim dinliyor onları..

• Buna karşın Türkiye'nin beklenenin aksine soğukkanlı bir tutum sergileyerek bu oyuna gelmeyeceğini gösteren tutumu, beklediği gerilimin oluşmasını engelledi. Dış düşman saldırısı ve tehdit algısını oluşturmada başarılı olamadı:.Başbakan Erdoğan, Salı günkü konuşmasında, Suriye ordu kuvvetlerinin, daha önce meydana geldiği gibi Türkiye sınırına yaklaşması halinde, bu elementleri legal bir hedef olarak alınabileceğini açıkça söylemiş, ve bu da ‘de facto’ve fiili bir tampon bölgesinin kuruluşu adına atılan en büyük adım olmuştur. Her ne kadar Suriyeli muhalfiler Türkiye’nin bu tehdidini yeterli görmeyip, daha çok yardım istese de, Türkiye’nin bu kararlı tutumu Suriyeli muhaliflerin genelinde yarı-bayram havasında karşılandı. Bu, bundan önce Türkiye’nin attığı birçok diğer adım gibi halkına terör yaşatmayı kendine huy eden rejimin sonunu hızlandıracaktır ve aslında oldukça sert bir cevap olmuştur. Erdoğan, fiili olarak Suriyeli güçleri, kendi toprakları da olsa Türkiye sınırına yaklaşmaktan men etmiştir. Esad’ın blöfünü görmüş, yumruğunu kaldırmıştır, gerilimi düşürme yerine kontrollü şekilde artırmıştır. Gerisi Esad’a bağlıdır ve kendi ülkesinde egemenliğini sadece muhaliflere değil, Türkiye’ye karşı da bir kez daha kaybederek yenik hale gelmiştir.
• Suriye üzerinde oynanan bir küresel rekabetin de sahnelendiğini gözden ırak tutmamalı: 16 aydır 15 bin kişinin katledildiği, yüzbinlerce kişinin yerinden olduğu, sadece Türkiye’de 35 bin göçmenin yaşadığı bir ortamda küresel oyunlar ve komploları konuşmayı zül olarak görüyorum.
• 'Suriye'nin tırmandırdığı uçak krizi, Amerikan merkezli tek kutuplu dünya sisteminin sona erişinin' ilanı: Çok yakında Esad yıkıldığında, Emre, bu ilanının sonunu da ilan eder herhalde…

Peki hiç tehlike yok mudur? Olmaz olur mu? Türkiye bu noktadan sonra Suriye halkının uluslararası alandaki avukatı olmuştur. Suriye’nin, eninde sonunda (kanaatimce çok da uzak olmayan bir gelecekte) yıkılacak bu rejim sonrasındaki dönemde en ciddi sorumluluğu olan ülke olacağı beklenmektedir. Bütün bunlardan dolayı, Suriye muhalefetinin Esad sonrası dönem için yapılan planlamalara daha hız vermesi gerekmekte ve Türkiye’nin de daha da artan bir şekilde muhalefeti bu yönde çalışmaya zorlaması gerekmektedir. Türkiye’nin, şu aşamada, askeri bir şekilde Suriye güçleri ile çatışıp çatışmayacağı bilinmemektedir. Bilinen odur ki, askeri bir müdahele yapmasa da, Türkiye, şimdiye kadarki dönemde Suriye muhalefetine verdiği destekden dolayı ve Türk jetinn düşmesinin ardından da daha artan bir şekilde Suriye meselesine karışmıştır ve Esad sonrası dönemde, ABD’nin, Saddam’ın düşmesi sonrası yaşadığı karışıklıkları kapı komşusunda yaşanmaması için çalışmalara hız verilerek devam edilmesi gerekmektedir.

Bir sonraki yazımda da ‘’Assad Sonrası Suriye, Saddam Sonrası Irak mı olacak?’ konusuna eğileceğim.

My Qs and As with the State Dept Spox Nuland, 06-26-12

Reds by other reporters

Turkish Military Mobilization to the Syrian Border

QUESTION: So while you are trying to get Annan plan work and the armors and heavy armors pulled back, at the same time, Turkey now is – sent its military convoy to the border this morning. It’s quite known on media and credible news reports. Are you concerned that there would be some events or incidents happening at this border?

MS. NULAND: Well, first of all with regard to our ally, Turkey, as you know – and NATO has issued a statement to this effect and NATO Secretary General Rasmussen has been out in front of the press – NATO met today to hear Turkey’s briefing on the incident and stood in strong solidarity with our ally, Turkey, particularly with regard to any further incidents, called the incident that happened unacceptable, condemned it in strongest terms, et cetera. So we will continue to stay in close touch with Turkey about its security concerns and stay solid as allies, as we always do.

QUESTION: How would you assess Turkey’s briefing today at NATO? Were you satisfied by Turkey’s arguments?

MS. NULAND: My understanding is it was a very productive session.
QUESTION: The Turkish Prime Minister today, referring to last Friday’s incident, talked about new rules of engagement when it comes to Syria and talked about how such incidences would be treated as a threat going on. Does that kind of talk worry the United States about raising tensions even further along an already tense border?

MS. NULAND: Well, I’m going to refer you to Turkey to whatever decisions it’s made about its own military posture. We understood those public statements to refer to how Turkey would respond if its territory were incurred.

Please.

QUESTION: Wait a minute. I mean, you guys can surely have a position on what he said. And as I understood it, what he said was that if their territory was breached that they would respond militarily. Is that a good thing for him to lay out that line?

MS. NULAND: I’m not going to comment directly on his statements or his comment beyond saying that I think the statement that the alliance made today at 28 expressing our solidarity with Turkey and our commitment to her as an ally speaks for all of us.

QUESTION: Now, you mentioned something about breaching Turkish sovereignty and so on. Are you aware of any incident where Syrian forces or Syrian airplanes have breached actually Turkish airspace or Turkish boundaries?

MS. NULAND: Again, I think that conversation’s better directed – that question is better directed to the Turks in terms of the precise technical question.

QUESTION: Just – Turkish officials today said Syrian helicopters five times breach the Turkish airspace, just to respond to that question.

MS. NULAND: Thank you. (Laughter.)

QUESTION: My question is: At this point, is – U.S. is ready to extend any arm assistance to Turkey for any aggression or in case of any event at the border (inaudible)?

MS. NULAND: Well, Turkey is our ally. As NATO said today and as the Secretary General said today, we’re prepared to look at any request that Turkey wants to make.

Please.

QUESTION: Have there been any requests or have there – has there been any contingency planning in the event of a further provocation or act of aggression?

MS. NULAND: Well, like the U.S. military, NATO prepares for all contingencies. So I’m not going to speak to details, but as you know, the setup today was a briefing followed by the very strong political statements of support.
Annan Plan
QUESTION:  Just to follow up, Victoria, I mean, yesterday’s statements from this building and a statement by Ambassador Rice basically said that the Kofi Annan plan is basically kaput.  So you’re saying that it is not, that it’s still – it is alive and kicking and it can go forward? 

MS. NULAND:  That is not the way I would have read what we had to say about that.  We have never characterized the plan in those terms.  We have certainly been clear that there are concerns that the plan’s not being implemented, therefore the monitors can’t do their job.  And the international community has got to come together in a united way to give Kofi Annan more support and to get this plan implemented.

QUESTION:  So what – I mean, just to follow up on Arshad’s question, what would constitute the go forward post the 30th of June?

MS. NULAND:  Said, I think I just outlined what we’re looking for.  We’re looking to set forth a framework for a political transition that includes the ceasefire, includes the pullback of heavy weaponry, that gives a path forward for the Syrian people so that they can see that they’re going to have a political transition, they’re going to have the right to choose their own government, and that the rights of all Syrians – whether they are majority or minority, men, women – are going to be protected by the process.  And then we’ll be able to move forward from there.



Iran Participation to the Syrian Meeting
QUESTION:  -- would you say that the two sticking points to having a meeting are Iran’s participation and the getting to a new political reality post-Assad?  Would you say those – are those the only two, or are there more?

MS. NULAND:  Again, I think I’ve said what I have to say about our work to get to a conference that’s going to be productive.  We want to make sure that if we do this, it’s not going to be an empty meeting, that it’s going to actually produce results for the Syrian people. 

QUESTION:  At this – you will be going if Iran goes or not?

MS. NULAND:  Again, we are still working on the participation.  We do not think that Iran has a place at the table.

Please.

QUESTION:  Have you received an invitation, Toria, or – from Annan?

MS. NULAND:  Well, we’ve been working with Annan on what the terms would look like, so we are still working on how it’s going to look.

My Qs and As with State Dept Spox Nuland, 06-25-12

Reds by other reporters


TurkishJet Incident

QUESTION:  Turkey and --

MS. NULAND:  Yeah.

QUESTION:  -- the downed Turkish jet incident.  The first question is:  Has Secretary Clinton spoken to Foreign Minister Davutoglu since Saturday?

MS. NULAND:  Not since the phone call that she read out – that we read out yesterday.  You will have seen the statement that we put out based on her phone call with Foreign Minister Davutoglu. 

QUESTION:  Have there been any notable exchanges between the other Administration officials and the Turkish officials so far since Saturday?

MS. NULAND:  Yes.  Under Secretary Sherman has been in contact with the political director.  Phil Gordon’s been in contact with the political director.  Our Embassy, Ambassador Ricciardone, has been very much involved in consulting with the Turks. 

QUESTION:  So today, Syria’s Foreign Ministry Spokesman came out and basically said that it’s self-defense – that’s what they did and shot down Turkish jet.  We all read your Administration statement.  What’s your response to this latest self-defense argument of Syria?

MS. NULAND:  Well, as we said in our statement – and I’m not going to get into details of the incident; I’m going to send you to the Turkish side for those – but as we said in our incident[1], there was no warning to this aircraft.  It was just shot out of the sky.  And that obviously is not in keeping with international norms in such incidents.

QUESTION:  So what would you recommend your Turkish ally to do at this point?  What’s your recommendation to Turkey?

MS. NULAND:  Well, they are continuing to consult with their partners.  You know that they have asked for an Article 4 consultation at NATO.  They are continuing.  I think the Foreign Minister made calls to all of the P-5 over the weekend.  So we look forward to continuing to hear their views of this incident and to hear what they want to do moving forward. 

QUESTION:  Are you willing to extend your full support if the – tomorrow with the NATO Summit in Brussels if Turkey would ask to respond to Syria in same kind?

MS. NULAND:  Well, I’m certainly not going to get into predicting what Turkey might ask for at NATO, what its views might be at NATO.  And I’m certainly not going to be drawn into hypothetical situations.

Please.


Article 4/NATO
QUESTION:  What your position would be in this Article 4 consultation?

MS. NULAND:  Well, an Article 4 consultation under the NATO Treaty is the right of any ally when it has security concerns of any kind.  So essentially, we start with being in listening mode to an ally that has asked for the consultation, and then we go from there. 

QUESTION:  Is it a two-way thing?  Would you advise them --

MS. NULAND:  Of course, of course.  But we have to see what Turkey comes in with and what it wants from NATO after it briefs on the situation. 

QUESTION:  What would you want from them?

MS. NULAND:  Again, I’m not going to prejudge a meeting that hasn’t happened yet.

QUESTION:  How are the – or is there anything more solid on this meeting, the contact group meeting?  Is it going to happen, not going to happen?

MS. NULAND:  The proposal of Kofi Annan for --

QUESTION:  Yeah.

MS. NULAND:  Yeah.  We are continuing to talk to Kofi Annan’s staff.  There were meetings over the weekend, including a number of the countries who might be represented.  But as we’ve said, we’re not going to settle finally until we’re sure that we can have a meeting that’s going to make real progress in the interest of a democratic transition. 

QUESTION:  Is it your understanding that if the U.S. doesn’t go, is there a meeting that it will skip, or is this meeting not going to happen if you guys decide it’s not the right time?

MS. NULAND:  Well, what we’re trying to do is come to some consensus among some of the major players as to what the meeting would look like so that everybody can see that it will be worth having.  So --

QUESTION:  Right.  But I mean, are you under the impression that if he’s going to go, he would go ahead with having a meeting if you guys weren’t going to go?

MS. NULAND:  Again, you’re getting me into hypotheticals I just can’t predict.

QUESTION:  Well --

MS. NULAND:  But we’re trying to get to the point where we work on the elements of this meeting in a way that it can be productive and that we can all go.  Whether it’s on that timeline or whether it takes more time, or – we’ll just have to see.

QUESTION:  Toria, just a NATO question.  Maybe (inaudible) -- 

MS. NULAND:  I know nothing about NATO. 

QUESTION:  -- but you know NATO very well.  With Chapter 4 consultations, then does an individual country ask for Chapter 5, or does it have to be applied for that and then other – the other members say yes, we agree?  Or how – could you walk us through Chapter 5?  What could potentially happen next?

MS. NULAND:  Well, Article 4 of the – and I would refer you to the NATO Treaty.  It’s a nice, short document.  It’s on the website, www.nato.int.  Article 4, as you’ll see if you read that original charter from 1949, speaks to the right of any ally to ask for political consultations, essentially.  Article 5 can be invoked either by an ally who has been struck or by others when there is an issue of having been attacked. 


Search/Rescue Operation -- TurkishJet

QUESTION:  Same topic.  Have you been asked from Turkey for the rescue-and-search operations for the lost pilots of the jet?

MS. NULAND:  My understanding is that through our regular military-to-military channels we’re providing some support, but I don’t think we’ve been asked to actually participate in the operation.  But I’m going to send you to DOD for the details on where we are exactly.  But we’ve made clear that we’re open to what can be helpful.


UN Monitor Mission
QUESTION:  On Syria again, so far, as far we know, is UN monitors right now in Syria and waiting and the mission is halted.  What’s your timeline?  How long they are – are they expecting any specific order?  What they are waiting for in Syria right now in their hotels?

MS. NULAND:  Well, you know that they have a mandate that runs 90 days from when it was initially issued, so that takes us into the middle of July.  My understanding is that they are now postured essentially in their large bases, that they continue to feel that the security situation is insufficient for them to go out and monitor and patrol.  So the bulk of the energy now of the international community is focused on whether we can get further progress on the Annan Plan and particularly this issue of a democratic transition, but also the issue of trying to get a ceasefire so that the monitors could become effective again.  And if we’re not at that place, then we’re going to have to reconsider where we are with the mandate and certainly by the time it expires. 


Syria's Grand Mufti Visit to DC
QUESTION:  According to news reports, State Department has given a visa to Syria’s Grand Mufti, Hassoun, who has been on the record threatening U.S. and West sending suicide bombers just a couple months ago.  Apparently, he is going to talk about dialogue and coexistence in one of the D.C. think tanks.  Do you have any information on that?  How such a person can be given visa – are you fully comfortable with that?

MS. NULAND:  Well, we are aware that he, along with a number of other clerical figures, has been invited to an event at the Carnegie Endowment for International Peace.  But you won’t be surprised if I’m not going to comment on visa matters at all, in terms of confidentiality under U.S. law. 

QUESTION:  Very quick follow-up.  Will there be any meetings with the Syria’s Grand Mufti at State Department or any Administration officials are going to have meetings with him?

MS. NULAND:  Again, what we have at this point is an invitation.  I don’t have anything for you on anything further. 


TurkishJet
QUESTION:  I don’t know – I suspect you will not know about these bulletins which seem to have come out while we were in the room, but a Turkish Government spokesman says that Turkey will protect itself within international law and that Syria’s downing of the Turkish aircraft will not go unpunished.  The same spokesman says that another Turkish plane was fired upon by Syrian forces during the initial search and rescue operation for the first plane.  Do you have any comment on those?  And is the statement that it will not go unpunished a helpful one? 

MS. NULAND:  Again, I think our next plan with our Turkish allies is to hear what they have to say when they come to the NAC tomorrow, to be briefed by them, and to have a better sense of the path forward from their perspective.  So we will await that meeting. 

QUESTION:  Very briefly, do you have anything to say about this apparent surge of – well, not surge, these latest defections?

MS. NULAND:  That we’ve seen the reports that you have seen; that they appear to be credible; that there were dozens of Syrian military who defected to Turkey overnight with their families; that there are at least 38 soldiers, including military officers.  So this appears to be an increasing pace of these kinds of military folks voting with their feet, voting with their airplanes, voting with their cars, voting with their families against the Assad regime.  And this is something that we have long called for, for people to follow their consciences, refuse to obey orders, and to make their views clear. 

QUESTION:  There are several reports today in Arab media that 20 of the defected soldiers who went to Jordan over the weekend are going to be sent back to Syria.  Have you heard on this or what’s your comment on --

MS. NULAND:  I don’t have anything on that.  The bulk of the officers we saw were going into Turkey that that was – but as you know, Jordan has been very welcoming of refugees and defectors from Syria all the way through this.  So that would surprise me. 

Bölge Lideri Türkiye Suriye'ye Nasıl Cevap Vermeli

Esad güçlerinin Turk RF-4E, Phantom II uçağını düşürmesinin kesinlik kazanmasının ardından şimdi sorulacak soru Esad güçlerinin neden böyle bir yolu seçmiş olduğu ve bundan sonraki basamakların ne olacağı. Cumartesi sabahı itibariyle halen pilotların durumu bilinmiyor ve dualarımız sağ-salim bulunacak olmaları.

İlk bakışta, Esad güçlerinin, Türkiye’nin bir uçağını düşürmesini mantık kurallarıyla açıklamak oldukça zor görünüyor. Kendi ülkesi içindeki ayaklanmanın her geçen gün alevlendiği ve Suriye içinde kuzeyden güneye beş, altı tampon bölgenin kurulduğu (Halep’ın kuzeybatısı, Jısr al Shoughour, Idlib’ın kuzeyi, Humus’un kuzeyindeki Rastan ve güneybatısındaki al-Qusayr, Şam’ın kuzeyindeki Al Kalamoun bölgesinin kırsal alanları özellikle Lübnan sınırındaki büyük bir bölüm, ve Deraa’nın çevre kırsal alanlarındaki büyük boşluklar) bir dönemde, Türkiye gibi bir ülkeyi provoke etmenin anlamı yok gibi görünüyor.  Herşeye rağmen bazı nedenler şunlar olabilir:

·         Kaddafi’nin de BM’nin toplantı üzerine toplantı yapıp bir türlü karar alamadığı bir dönemde, Bengazi’nin eteklerinde radyoyla ‘’Bengazi’deki isyancıları kapı kapı fareler gibi bulup öldüreceğim’’ tehdidinin nasıl da BM Güvenlik Konseyinde bir tasarı çıkarılmasına yardımcı olduğunu hatırlıyoruz. Adeta bir katalizör görevi üstlendiği o radyo çağrısı, NATO harekatı başladıktan sonra da hemen tüm dünya liderince bir katliamın önüne geçilmesi için neden olarak sunulmuştu. Bazen diktatörler, hele bu şekilde yurtiçi ve yurtdışı baskının altında kalmışlar ise mantıki hareket edemeyebiliyorlar. Özellikle yanlarında onlara sağduyu öğütleyecek kimselerin azaldığı da başka bir gerçek.

·         Bir hafta önce İngiliz Independent ve hafta içi de New York Times’da daha da detaylı olarak yazılan ve Türkiye’nin Körfezden gelen silahları Suriye’ye kanalize ettiği, CIA ajanlarının Suriyeli isyancılarla görüşmelerini sağladığı ve hatta bizzat da Özgür Suriye Ordusu milislerine silah sağladığı haberleri  (bu haberleri en son Cuma sabahı Türk Dışişleri Bakanlığı sözcüsü Selçuk Ünal bir kez daha yalanladı) bütün dünyada yankılandığı gibi, Şam’da da izlendi. İhtimal ki, açıkça keşif yaptığı ve basındaki bilgilere göre 1964 model bir uçağın Suriye havasahasının sadece bir veya birkaç km içinde vurulması, kendilerine son zamanlarda verilen emrin bir neticesi olması oldukça mümkün. Türk uçaklarının daha önce de bölgede keşif amaçlı ve muhtemelen have istihbaratı toplamak üzere sorti yaptığı da ihtimallerin çok dışında değil. Türkiye’nin Suriyeli isyancılara daha açıktan yardım ettiğinin bütün dünya basınında yer aldığı bir dönemde, Şam’ın Türkiye’ye mesaj vermek amacıyla radar ünitelerine verdiği bir emrin devamı olarak bu saldırının yapılmış olabileceği görülüyor.

·         Konunun Rusya ile de alakası olabilir. Rusya’nın Esad rejimine başından beri ciddi silah ve askeri eğitim verdiği bütün dünyanın malumu. Eğer bölgede zaten Ruslar tarafından tedarik edilmiş hava radarlarının (SA-3 sitesi Latakya  çevresinde konuşlandırılmış) yine Rusların öncülüğünde bu kararı alıp, br Türk uçağını vurmuşlarsa hiç şüphesiz bu Türkiye ile Suriye değil, Rusya’yla da arasını gerginleştirebilir. Türkiye’nin, yine de Rusya’yı doğrudan kınayabileceği bu aşamda pek ihtimal dahilinde görülmüyor. ( Suriye'nin savunma sistemleri için Aram Nerguizian'ın CSIS raporu, en kapsamlı ve yeni rapor. Kendisi Lübnanlı olan Nerguizian, Suriye ve Ortadoğu ülkelerinin askeri kapasitelerini en iyi bilen uzmanlardan biri:  http://csis.org/files/publication/111213_SyriaMilitaryIntervention.pdf )

·         Her halukarda, NATO üyesi bir ülkenin uçağının bu şekilde düşürülmesi bir saldırı ve provakosyon fiilidir ve Türkiye, Mart ayında sınır çatışmaları nedeniyle Başbakan Erdoğan tarafından mevzu bahis edilen NATO’nun 5. Maddesini (bir üyeye saldırı NATO’nun bütün üyelerine saldırıdır) Brüksel’de müzakereye açmak için şimdi daha çok nedene sahiptir.

·         Bütün bunların yanısıra, Suriye içinde de Annan Planı’nın artık tümüyle ölüm döşeğinde, ve resmi olarak ‘’ölü’’ ilan edilmesi arefesinde geldiğini hatırlatmak gerekir. Özellikle son birkaç gün içinde Suriye'de ölü sayıları yeniden günlük olarak yüzleri buluyor. Londra merkezli the Observartory Cuma günü 96 kişinin hayatını kaybettiğini ve bunların çoğunun yine sivil olduğunu bildirdi. Suriye ordusu birçok şehirde tank, topları ve son zamanlarda fazlasıyla atak helikopterlerini kullanmaya devam ediyor.  Bunların yanısıra Perşembe günü Yüzbaşı Hassan Hamada’nın MIG-21 ile Ürdün’e sığındığını ve ailesinin de Türkiye’ye taşındığı gelen haberler arasında. Tabi, ölenler sadece isyancılar değil. Tam tersine rejim güçlerinin artık daha çok kayıp verdiği, Cuma günü de sadece Halep’de 25 rejimin düzensiz güçleri Şabihaların öldüğü haberleri geldi. Kısacası, Suriye Annan Planının ilk uygulanmaya başlandığı günlerin aksine şiddetin giderek arttığı bir ortamda kendini buluyor bu günlerde.

Şimdi Ne olacak:

·         Öncelikle pilotların arama ve kurtarma çalışmaları Suriye güçleriyle birlikte yapılıyor ve bu aramalardan bir sonuç alınıncaya kadar Ankara’nın olayları beklemeye alması, Başbakan Erdoğan’In Ankara’ya indiği andan itibaren takındığı soğuk kanlı ve dikkatli tavrını devam ettirmesi beklenebilir.

·         Arama & Kurtarma işlemleri sonrası ise Ankara’nın Şam’dan bu konu üzerinde hesap sormaktan başka bir şansı bulunmuyor. Türkiye’nin Hava Kuvvetlerine bağlı bir uçağın Suriye’nin karasularında olduğu kesinleşirse dahi, bu uçağı durdurabilmek için birçok farklı yöntemlere başvurabilir veya önlemler alabilirdi. ‘’İt dalaşı’’ denen ve Türk ve Yunan uçaklarının onyıllardır Ege’de yaptığı türü müdaheleye girerek uçağı uzaklaştırabilir veya Suriye’ye indirilmesi için baskı uygulayabilirdi. Bir başka yöntem doğrudan uçağı düşürmek için değil, uyarı amaçlı atış yapılabilirdi. Türk Phantom’unun silahsız bir keşif uçağı olduğu, günümüz radar teknolojileri bağlamında biliniyor olmalı. Bunun yerine doğrudan uçak hedef alındı.

·         Ankara ne yapabilir: Ankara, ne zaman düşeceği üzerine hergün yüzlerce yorum yayımlanan Esad rejimine karşı ‘’kararlı adımlar atacağını’’ ifade etti. Şu aşamada bu adımların Ankara’da inceden inceye düşünüldüğü kesin. Türkiye, daha önce İsrail’in katlettiği 9 vatandaşı sonrası İsrail'den istediği tazminat ve özür şartlarını, zaten ilişkilerini kopardığı, iki günde bir en ağır hakaretlerle kendi vatandaşlarına yaptığı zulümlerden dolayı Esad rejimini kınadığı ve zaten meşruiyetini kaybettiğini ileri sürdüğü bir rejimden isteyemez. Özür veya tazminat pazarlığına böyle bir rejimle girmek bir anlamda zül olarak kabul edilebilir. Ankara gerektiği gibi cevap vermediği takdirde, Esad rejimi kendi kendisine ‘’zafer naralarını’’ da atar bir duruma gelebilir. Önümüzdeki saat ve günlerde, bu gerekli adımların ne olacağı, NATO ve Washington ile şimden başlayan görüşmeler sonrası belli olacaktır. Erdoğan’ın kendisi de, sallanan ve bütün dünyaca hergün yerden yere vurulan bir rejim karşısında, bu olayı geçiştirme veya diplomatik müzakere yoluna gitme yolunu seçme lüksü yoktur. Böyle bir lüks, Erdoğan da biliyor ki, Türkiye’nin son yıllarda bolca ileri sürdüğü ‘liderlik’ imajında tamiri güç, büyük bir gedik açacaktır.

Gülen'in Erdoğan'ı Reddinin Kodları

Gülen Erdoğan'ın davetini geri çevirdi:

Fethullah Gülen Hoca, Başbakan Erdoğan’ın önceki gün Türkçe Olimpiyatları ödül töreni esnasında yaptığı Türkiye’ye dönüş çağrısını, Herkül.org'un twitter hesabından duyurulan ve Cuma günü çekildiği görülen bir video vasıtasıyla ve henüz zamanı olmadığı gerekçesi ile reddetti.

Öncelikle hiçkimsenin beklemediği bir anda Başbakan Erdoğan’ın, davetli olduğu ve TT Arena’da gerçekleşen Türkçe Olimpiyatları ödül töreninde, Hareketin sevenleri tarafından hınca hınç doldurulan bir stadda yaptığı yurda dönüş daveti, ve sonrasında kalabalığın bu çağrıyı tezahüratla desteklemesi sonrası ısrarlı tekrar, cemaatin ileri gelenleri tarafından şaşkınlıkla karşılanmıştı. Tarihi bir şekilde bu çağrıya bizzat video yoluyla cevap veren Gülen, Pensylvannia’da bir grup talebeyle birlikte yaşadığı evinden, konuyla ilgili sorulan soru sonrası cevap verdi. Cevabında verdiği mesajlar ise şöyleydi:

• Fethullah Hoca'nın, önceki devlet büyüklerinden Turgut Özal veya Bülent Ecevit’e karşı kullandığı ‘sıcak’ hitapların hiçbirini Erdoğan için kullanmaması dikkat çekti. Önce Erdoğan’dan ‘’o’’ olarak bahseden Gülen, konuşmanın sonrasında da 'sayın başbakan' olarak Erdoğan’a hitap etti ve bu dönüş davetini başbakanın ‘civan mertliğine’bağlamasına rağmen, 10 dakikayı bulan videonun genelinde Erdoğan’a karşı oldukça mesafeli bir çizgiyi koruması dikkat çekti.
• Hayatının önceki kesitlerinden örnekler veren Gülen, adeta kendisini yeniden anlatma ihtiyacı duyduğunu gösterdi. Kendi ailesi, amcası veya çok yakınlarının geçmişte kendisini evlendirmek gibi hayatına yön vermeye farklı zamanlarda yeltendiklerini ama kendini dinin hizmetine adayarak kendi yörüngesini kendisi seçen biri olduğunun altını çizdi.
• Kendisinin hayatının geride kalan bölümlerinde tehlikeden kaçmadığını 1960, 1971, 1980 ve 28 Şubat darbelerini örnekler göstererek anlatan Gülen, endişesinin kendisi değil, şimdiye kadar olan ‘kazanımlar’ olduğunu söyleyerek, Erdoğan ve hükümetinin de halen, gerektiği kadar Türkiye’nin gidişatına hakim olmadığını, Türkiye’deki degisim sürecinin devam ettiğini de ifade etmiş oldu.
• ‘’Dünya adına hiçbir sevdam olmadı’’ veya ‘’bir dikili taşım dahi yok.. ailem yok’’ demesiyle, Erdoğan’ın ve hükümetinin ileri gelenlerinin gazetelerde seyrek de olsa ara ara ortaya atılan dünyevi varlıklarına atıf yapmış oldu ve kendisinin tümüyle farklı gayelere sahip olan, adeta farklı kulvarda koşan biri olduğunu üstü kapalı olarak işaret etti.
• Eğer tabloyu uygun görürsem o da ‘benim.. fakirin bileceği iştir’ diyen Gülen, beklenmedik seviyede direkt bir cevap vererek, Erdoğan’ın gel çağrısını emrivaki olarak gören cemaatin bir bölümü ile aynı fikirde olduğunu, bu kararı alması için kimsenin çağrısına ihtiyacı olmadığını da belirtmiş oldu. Gerektiği zamanda ise davaya gönül vermiş arkadaşları ile bu kararı kendisinin alacağını söyleyerek, bir anlamda Erdoğan’ın sınırı aştığının işaretini vermiş oldu.
• Bir müddet daha sıla sevdasıyla kalacağını söyleyen Gülen, açıklıkla Erdoğan’ın davetini reddetti.

Gülen’in yer yer ağladığının da görüldüğü duygusal ve beklenmedik derecedeki açık cevabı ile kendi kararını kendisinin alacağını farklı kelime ve olaylarla anlatması, bundan sonra gözleri tekrar Erdoğan’a yöneltecek. Ülkenin başbakanı olarak yaptığı davetin bu şekilde reddedilişi ve Gülen’in mesafeyi özenle koruyan tavrı, özellikle son haftalarda ÖYM tartışmaları ile tekrar alevlenen cemaat ve AKP farklılaşmasının da bir yansıması olarak algılanabilir. Gülen, Başbakan’ın davetinin ne yeri, ne de zamanı olduğunu ve ayrıca bu kararın Erdoğan’ın iradesi dışında olduğunu da üstüne basarak ifade etmiş oldu.

Amberin Zaman Suriye Zulmüne Son Vermeli

Amberin Zaman bugün Habertürk’de ‘’Suriye’ye askeri müdahele’’ başlıklı bir yazı yayımlayarak bir kez daha Suriye meselesini ele aldı. Anlaşıldığı kadarıyla kendisi, Suriye’de olanlardan oldukça etkilenmiş ve savrulmuş. O kadar ki, en başta Suriye’ye hemen bir müdahele yapılmalı pozisyonundan, şu anki, bir uluslararası mutabakata varılmadan hareket edilmemeli pozisyonuna ulaşmış.

Zaman’ın the Economist’deki yazıları özellikle son zamanlarda Türkiye’deki demokrasi eksikliklerine, AKP ve Gülen cemaatine yaptığı eleştirilerle dikkat toplarken, en baştan söylemeliyim ki Suriye üzerine yazdığı yazılardaki naiflik şaşırtıcı boyutta. Zaman’ın Türk basınındaki önemine riayeten bugünkü yazısındaki bazı ciddi çelişkilere, hiç de niyetim olmadığı halde, ayna tutmak zorunda kaldım.

• Öncelikle Suriye krizinin en başında askeri müdahele olmasını savunduğunu söylerek muhtemelen Zaman tarafsızlığını ispat etme çabasında, ama maalesef bu itiraf Zaman’ın o günlerde de, bugünlerde olduğu gibi Suriye halkından ve zemindeki gerçeklerden ne kadar uzak olduğunu göstermekte. Tekrar hatırlatmak gerekirse, Suriye muhalefetinin büyük çoğunluğu, en azından Ağustos sonlarına ve hatta Sonbahar ortalarına kadar özellikle NATO müdahelesine ve dış müdahelelere karşıydı. Bu tarihlere kadar Hür Suriye Ordusunun henüz esamesi pek okunmuyor, ismi duyulmaya başlasa da, barışçıl protestolarla Esad’ın gitmesi Suriye isyancılarının genelinde hakim bir görüş olarak duruyordu. Demek ki Zaman o zamanlar çok önce, Suriye isyancılarına ve halkına rağmen NATO veya dış müdahelesini istiyormuş ki, herhangi bir aktivist ile görüşmüş, Suriye halkının nabzını tutabilmiş olsaydı, yanlışlığının farkına varırdı.

• Zaman, hiç hazzetmediğini ifade ettiği Henry Kissinger’in geçtiğimiz günlerde yazdığı ve Washington Post’da yayınlanan yazısına büyük atıflarda bulunuyor. Demek ki Kissinger’in ortadoğu analizlerine büyük önem veriyor. Aynı yazısında Zaman bir de Irak’daki tampon bölge tartışmalarını Suriye’yle ilişkilendiriyor (Irak tartışmalarının Suriye’ye uygulanmasındaki bazı naifliklikleri daha önce ortaklaşa yayınladığım bu raporda cevap vermiştim). Ne büyük talihsizlik ki, aynı Kissinger’in şimdi savaşı başlatanların büyük çoğunluğunun dahi hatırlamak istemediği Irak Savaşının en büyük destekçisi ve stratejik olarak özellikle Irak’taki enerji kaynaklarının önemine 2007 yıllarında dahi yaptığı atıflar, azıcık bakılsa, Kissinger’in neden Irak Savaşını ve işgalini desteklediğini gösterebilirdi. Ve aynı Kissinger’in, enerji kaynaklarına sahip olmayan Suriye’ye müdahelenin gereksizliğine inanmasının nedenleri de sezinlenebilirdi. Zaman'ın Irak atıfının yapıldığı yazısında, bu yanlış savaşın en büyük destekçilerinden birinin Suriye konusundaki bir yazısında atıf yapmak, en hafif anlamıyla ciddi ve derin bir tenakuza işaret ediyor.

• Ben şahsen müdahele karşıtı hiç kimseyi Esadçı olmakla suçlamam. Ama kafası ciddi karışık olan ve görüldüğü kadarıyla Suriye halkından ve zemindeki gerçeklerden en başından beri uzak kalan bir ismin, bu halde reçete yazmasını hoş görmem. Bu hem Suriye halkına saygısızlık hem de Amberin Zaman ismine yakışıksız kalır.

• ‘’Suriye Ordusu halen çok güçlü’’ diyor Zaman. Savunmasız halka tankla veya henüz bugün Latakya’da görüldüğü üzre helikopterle saldıran bir ordu mu güçlü dediği ordu? Bu ‘’çok güçlü’’ ordunun ülkenin büyük bir kısmında sürekli bir şekilde kalamadığını biliyor mu Zaman? Özellikle rejimin elit ordusu ve büyük çoğunluğu Esad ile aynı altyapıya sahip 4. Kolorduyu oradan oraya gönderip, bombalayıp, sonra başka yerlere kaçıp aynı vahşiliği yapan bir ordu mu kuvvetli? İçeriden gelen haberler Idlib, Hama, Daral Zour ve Humus gibi büyük şehirlerin büyük kısmının artık isyancıların elinde olduğunu gösteriyor ve ancak tanklarla bu yerleşim merkezlerine girebildiğini, en azından benim twitter timeline’ımdan bilmesi gerekirdi, çünkü anladığım kadarıyla Suriye içinden görüştüğü kimse yok Zaman’ın. Şu an Esad rejiminin Şam ve Halep dışında neredeyse hiçbir yerde sivil otoritesinin kalmadığı bir ülkeden sözediyoruz. Tampon bölgeler zaten doğal olarak kuruluyor. Bütün askeri varlığını, siviller üstüne çullanarak kullanan ve Hula katliamı gibi insanlık dışı katliamlara karışan Suriye rejimi ordusunu halkına göre ‘’çok güçlü’’ olarak tanımlayabilirler tabi ki. Ama normatif olarak böyle bir tanımlama ancak yanlış bir tanımlamadır.

• Güvenilir hiçbir kimsenin ‘ABD’yi bırak, bu işi Türkiye tek başına yapar’ dediğini ben duymadım. Bu tür abartılı sözlerin yanlış algı yaratmasının önüne geçmesi için en azından isim verebilirse, Batı'da veya Türkiye'de, çok seviniriz. Ben de dahil olmak üzere, ezici bir çoğunluk Türkiye’nin Suriye meselesini tek başına çözüme kavuşturabileceğine inanmıyor. Ve bu nedenden dolayı da, her ne kadar retorik olarak Esad’a karşı Türkiye sert ve tehditvari görünse de (ki bu duruşun Esad'a ciddi bir baskı kurduğu bir gerçektir), harekete geçmemektedir. Çünkü Ankara’daki politika yapıcıları da Suriyeli Kürt konusu gibi daha birçok Türkiye’nin iç ve dış dezavantaj ve yetersizliklerinden dolayı, Suriye meselesinde ABD’nin desteğini alması gerektiğinin farkındadır.

• Zaman’ın yazısının en ciddi hayalkırıklığı yaratan kısmı ise son paragrafları. Türkiye neden Hür Suriye Ordusuna kapılarını açtı diyor Zaman. Bu şu demek, Ankara bütün sınır kapılarını sıkıya sıkıya kapamalı ve Suriyeli sivillere ateş açmaya daha çok dayanamayan ve Suriye içinde yaşaması da mümkün olmayan ordu eski mensupları Esad’ın ‘olmayan’ rahmetine bırakılmalıydı. Ben Suriye zindanını sadece 12 saat gördüm Ocak ayında ve tutukluluğumun ilk saatlerinde karşılaştığım ve daha sonra ‘’hoşgeldin partisi’’ olarak adlandırıldığını öğrendiğim -kendimin de ucundan azıcık tattığı- tekme, tokat ve küfür resepsiyonuna şahit biri olarak bu yarım gün bana yetti. Kelepçeli olarak kaldığım yaklaşık 6-7 saat içinde her iki yanımda duran iki şabihayı, ülkeden çıktıktan sonra haftalarca rüyalarımda gördüm, Suriye güçlerinden her gece kaçarak uyandım. Allah, Zaman’a böyle bir tecrübe hiç göstermesin. Göstermesin ama Zaman da Türkiye Suriye muhalefetine kapılarını kapamalıydı aklını verirken, yazısının girişinde bahsettiği vicdanına daha çok müracaat etsin, belki o konuda da, ümit edelim, bir savruluş daha yaşar. Bunun ötesinde bu tavsiyesine de daha çok cevap vermeyeceğim.

• Suudi Arabistan’da Şiiler ayaklansa ve rejim katliamlara başlasa ‘oraya da mı müdahele edelim diyecek Ankara' sorusu ise izan ölçüsü olmayan bir sual. Türkiye’nin en uzun sınırının olduğu kapı komşusu Suriye ile Suudi Arabistan nasıl karşılaştırılır ve nasıl böyle bir çıkarsama yapılabilir? Bugün ABD’nin komşusu Mexico’da olanlar başkalarını ne kadar az ilgilendiriyorsa, Türkiye’nin kapı komşusu Suriye’de olanlar da o kadar çok Ankara’yı ilgilendirir. Türkiye’nin moral olarak durduğu yer doğru yerdir. Yarın birgün, Suudi Arabistan’da da bir ayaklanma çıkarsa, Türkiye hakkı yenen ve ayaklananların yanında ve otoriterlere karşı durmalıdır. Bu ise her ülkede ama özellikle Türkiye gibi orta ölçekli ve sürekli yükselen ülkeler için coğrafi olarak doğrudan etkilendiği ülkeler gibi olmaz. Hiç kimse de neden Türkiye Arabistan’a müdahele etmiyor diye çıkışmaz. Burada Suriye'nin Türkiye'nin Milli Güvenlik açısından önemini anlatmaya kalkarak uzatmayacağım. En özet haliyle, Zaman bir kez daha abartılı ve yersiz karşılaştırmaların kurbanı yapıyor okuyucularını.

• Zaman’ın bir köşe yazısına yazacağım en kısa ve üstüne basmalıyım ki en nazik cevaplar bunlar. Zaman daha fazla Suriye yazmamalı, yazacaksa kendilerine bazı Suriyeli kontaklar verebilir ve konuşturabilirim. Çünkü, kendi itirafıyla anlaşılıyor ki, Suriye üzerine yaptığı analizler sadece bugün değil, krizin başladığı ilk zamanlarda da, Suriye halkın ezici şekilde karşı iken, kendisinin askeri müdaheleye destek vermesi ile de yanlış ve Suriye gerçeklerinden, halkın taleplerinden ve zeminde ne olduğundan kopukmuş. Haddime düşmeyerek söylemeliyim ki Amberin Zaman onbinlerin canını kaybettiği Suriye konusunda okuyucularını eksik ve çoğu kez yanlış önermelerin zulmünden bir an önce kurtarmalı. Suriyelilerin Esad zülmünden nasıl kurtulacağını ise Suriye’de olanlardan haberdar ve duygularıyla savrulmayanlara bırakmalı.

Ayrıca bu vesileyle Amberin Zaman’ın ilk Washington ziyaretinde ‘kahve içelim’ teklifini hatırlatıyor, buraya geldiğinde de birçok Suriyeli ile tanıştırmayı umut ediyorum.

My Qs and As with State Dept Spox Nuland: On-Camera Daily Press Briefing - May 25,

[Reds asked by others]

QUESTION:  Yesterday, Secretary of UN Ban said that, at this point, we don’t have any Plan B.  What’s your assessment of this statement?  How do you think this would reflect on the Syrian people – have been slaughtered for about 15 months by now?

MS. NULAND:  Well, I think you know where we are.  We have always said that we want to see what we can do to make this Annan plan work.  We, however, reserve the right to go back to the Security Council, as the Secretary said in Paris, for Chapter 7 resolution and further steps. 

So from – I’m not sure what the Secretary General would consider a Plan B – but very much now the focus in the UN context remains on trying to get the full complement of monitors in and have them do their job in combination with the full range of other steps that all of us are taking with regard to Syria, including, as we’ve talked about, the extreme pressure we’re exacting now on the regime with sanctions, the effort to close all the loopholes in the sanctions, with the Friends of the Syrian People sanctions working group, the accountability efforts that we’re doing, the work we’re doing with the Syrian opposition and all of its components including now with the tribes and with the Kurds to try to bring them together on a concrete plan and our non-lethal assistance. 

QUESTION:  The number is about 270 as of yesterday of the monitors – UN monitors.  Is this the number you are hearing?

MS. NULAND:  We have about the same number, but I would refer you to the UN for the precise number today.  As you know, they are authorized for some 300.  My understanding is that we expecting another periodic update from Kofi Annan to the Security Council; it’s either today or Monday-Tuesday.  I’m not sure.  So we’ll see what he has to say about how the monitors are doing.  There had been some thought that they might ask for even more.  We’ll see what happens there.

QUESTION:  So it has been about four or five days exact to the half of the 90 days of the first timetable of the Annan plan.  There are six points in the Annan plan.  Do you think any of these points, at any rate, have been implemented so far?

MS. NULAND:  No.

QUESTION:  I understand Kofi Annan is going back to Damascus.  Do you see much point in his visit, given that things are not being implemented?  What more can he do by returning there?

 MS. NULAND:  We’ve seen the press reports that he’s talking about coming back.  I think we’ll wait and see what he says to the Security Council about his trip.  But obviously, he’s been empowered by the Security Council to try to get this plan implemented.  So if he thinks continued dialogue in Damascus might help, we’re not going to deter him from that.  Obviously, we all have the same goal. 

QUESTION:  But you’re skeptical.

MS. NULAND:  I think we have to hear what he has to say about what he thinks he can accomplish on the trip.

QUESTION:  I just wonder how realistic you think this Plan B of yours is in going back and getting a Security Council resolution, given that – haven’t been able to yet, and China takes over the presidency of the Security Council on June 1st?

MS. NULAND:  Well, as you know, the Secretary did have a chance to talk in some detail to the Chinese leadership about how we see things in Syria when we were in Beijing for the Security and Economic Dialogue.  We’ve also been talking to the Russians.  I think all of us have been in this posture of maximally pushing for implementation of the monitors for Kofi Annan also to join us in working with the opposition on a transition plan, all of these kinds of things. 

But we’ve made absolutely clear, we’ve said it publicly, we’ve said it privately to the Russians, to the Chinese, that if we get to the point where we think that more pressure from the Security Council is going to be necessary, that we will be back around talking about a Chapter 7 resolution.  We’re not there yet, Michele, but they certainly know that that’s where we will go if we can’t get more progress.

QUESTION:  Were you able to confirm reports about the poisoning of the head of Syrian intelligence, the brother-in-law of Assad?

MS. NULAND:  It’s all still quite murky.  There have been lots of conflicting reports. 

QUESTION:  I wanted to ask if you – in the council – the Security Council discussion or the member – there are – with Kofi Annan, are there any new things, or is it the same six points?  Has anything changed in the last few weeks?

MS. NULAND:  Well, again, I think he’s going to report either today, Monday or Tuesday, so let’s let him do his report in terms of how he sees what the monitors have been able to do; how he evaluates implementation, which – we’ve heard him, we’ve all been saying there’s been no implementation of any of the six, but what he wants to do as the next step, and then we’ll go from there.

QUESTION:  But ever since his initiative was launched, there has been quite a few weeks that have transpired, what have you learned during that period?  What needs to be done immediately?  Or is it ceasefire?  I mean, do we have something else that we could maybe facilitate (inaudible) for the Syrians to do to bring this about?

MS. NULAND:  Well, I don’t think this is rocket science here.  We’ve been saying the same thing for a long time.  The six points speak directly to what it will take to get to a political transition.  He’s got to stop firing on his own people, he’s got to pull his weapons and heavy armor back, he’s got to release political prisoners, he’s got to allow peaceful assembly, he’s got to allow journalists in, and that will create the environment where we can really have a free and open conversation among all Syrians about the future for their country and pave the way for a transition. 

But again, that’s not what we have.  So what do we have instead?  We have the monitors trying to provide space where they are able to deploy.  As you know, we see a mixed picture there.  We have seen space provided for people to express themselves on the street, to feel more comfortable meeting and organizing for the day when Assad goes, because he will go in places where monitors have been.  But we also have seen monitors attacked, we’ve also seen monitors unable, because of numbers, to maintain permanent presence in places where they’re needed.  So this is a very mixed picture.  As I said, let’s let Kofi Annan report and then we’ll go from there.

QUESTION:  Yes.  There was a story on the AP yesterday by Matt that was saying that the U.S. basically is about to give green light in terms of allies arming the rebels.  Would you be able to give us any update on that?  Are you about to give any green light to that kind of policy?

MS. NULAND:  As I said to Matt myself, our policy has not changed.  He knows what it is, which is that we ourselves are providing nonlethal assistance.  Other countries have made other choices.  We obviously consult with them.  But there were a lot of wild assertions there that are not supportable.

QUESTION:  It appears that some Turkish delegation members of Turkish delegation here in

D.C. and having meeting at State Department.  Would you be able to tell us or give us any readout – what is the relevant topic discussed regarding Syria?

MS. NULAND:  I think you’re referring to the visit of Foreign Secretary – Deputy Foreign Minister Sinirlioglu of – to see Deputy Secretary Burns.  My understanding is – I can’t remember if they met last night or this morning.  I think they – I guess it was last night.  Yeah.  They talked about the full range of issues; first of all, debrief on the EU3+3 talks.  They obviously talked about Syria, which they always do.  They talked about the wider region.  They talked about the upcoming conference that the Secretary will attend on the global counterterrorism conference in Turkey, so all of it. 

  QUESTION:  Is there anything on Syria that you can tell us specific –

MS. NULAND:  I think this is just further to our regular ongoing consultations with the Turkish Government about Syria, how they see the situation.  As you know, from the Secretary’s intersections with Foreign Minister Davutoglu, we maintain extremely close contact with the Turkish Government on these issues.

QUESTION:  President Obama told the Atlantic Weekly about two months ago that it’s our estimation that Assad’s days are numbered about two months ago.  What does it tell that the President of the United States saying that Assad has numbered days, and after two months, that basically still don’t have a plan B?

MS. NULAND:  The president has said for quite some time that Assad will go.  The question is:  How much bloodshed between now and then?  How much time between now and then, which is why we are all working on the Annan track and also increasing the pressure. 

 QUESTION:  One more on Syria?

QUESTION:  As we’re waiting for Annan’s report, is there anything happening with the clearinghouse or with the mass atrocities agency dealing with Syria?

MS. NULAND:  The accountability?  So we’ve had a number of meetings to stand up this accountability clearinghouse that we talked about.  I’ll have to get you a precise update, but my understanding is that Turkey has offered to be the host for the brick-and-mortar piece of it, but the database is already being built even before we get to that stage.  And we’ve had a couple of organizational meetings about how it will go with the partners there participating.

QUESTION:  And once people are able to sort of report human rights abuses, will that be used as, say, evidence or – in the diplomatic talks within the UN or to the ICC?  What’s going to happen with the information?

MS. NULAND:  Well, I think first and foremost, the idea here is to be able to maintain strong, clear files in a safe and secure environment for the day when Syria has moved on, but justice and accountability need to be pursued so that, in the first instance, to make clear to any of those who will carry out orders to commit atrocities that they will be known, they will be found, they will be held accountable, and that we have international support for Syrians who are trying to create records and for international NGOs who are trying to create records.  So that’s one piece of it, sort of the warning shot if you will.  But the second piece of it is to be able to begin to build files that have integrity, so when it comes time to bring people to justice, that material is available.

QUESTION:  Just one more in relation to that.  Going back to an earlier question about going back to the Security Council to try to get a resolution, given that the Russians are, by their acts – and I don’t think there’s – regardless of whether this particular report is true or not, I don’t think there’s a lot of dispute about their having continued arms shipments to the Syrian Government – by their acts are showing that they disagree fundamentally with your position, at least with regard to arming Assad.  What does that say about the odds of getting some kind of a resolution through the Security Council given their veto?

 MS. NULAND:  Well, again, the Russian Federation has been fully supportive of the Annan plan.  They supported the resolution authorizing the mission.  They supported the resolution fleshing out the mission.  We have been saying from the beginning to our partners in Moscow, to our partners in Beijing, yes, we need to give this time to work, but if it doesn’t work, we’re all going to be back in the Security Council.  So I’m not going to get ahead of ourselves as to how Moscow might evaluate the situation or Beijing might evaluate the situation when we get to that point.  But we’ve made absolutely clear that this can’t – this is not an infinite amount of time here that we’re going to give this plan not to work. 

QUESTION:  What is the time?  Is it 90 days still?  If – this is same –

MS. NULAND:  Yeah.  The Security Council authorized the mission for 90 days.  And again, we’re going to see what Kofi Annan himself has to say.

QUESTION:  So you are going to go back – do you – basically Security Council again.  And it looks like it’s not going to – happening anything at the Security Council.  What is your –

MS. NULAND:  Again, we’re going round and round here.  As I said –

QUESTION:  Because there is no answer.

MS. NULAND:  -- we’re going to let Annan report; we’re going to work together on what comes next.  If and when we determine that it’s time, the Secretary’s made clear it’s going to be Chapter 7 next.

QUESTION:  At the same time, every day dozens of people are getting killed.

MS. NULAND:  Absolutely.

The cost of inaction in Syria will be greater

http://www.hurriyetdailynews.com/the-cost-of-inaction-in-syria-will-be-greater-.aspx?pageID=449&nID=15670&NewsCatID=423

March/10/2012
It has been almost a year since the Syrian people began their uprising, following the arrest of over a dozen children for painting anti-regime graffiti on the walls of a local school in Daraa.

It wasn’t the first time the Syrian regime’s forces had mistreated its citizens, on the contrary, the regime had been rough on its citizens, especially the Sunni Arab population, for decades. What was different this time, what sparked the year-long uprising, was the wave of revolutions, the Great Arab Awakening, which mesmerized the Syrian people.

On Monday, Senator John McCain, by calling for a joint coalition of countries, led by the U.S., to intervene in Syria in order to help create safe havens, renewed the debate on the pros and cons of such a move into Syria. Many experts argue that the spread of retribution and minority killings would be increased by the use of international force. There is indeed a minority problem in Syria that needs to be recognized and cannot be simply wished away. Whether there is an intervention or not, the post-Assad Syria will have to deal with this problem. Turkey, which has accomplished more than Syria has in the last century in terms of democratic progress, is also still dealing with its own Kurdish minority problems socially, politically, and militarily, of which the latter has cost about 40 thousand lives in the last three decades.

One thing is for sure: The longer al-Assad and his criminal clan stay in power, the deeper the sectarianism goes, consequently increasing the chance of a civil war. That is why the rapid removal of the al-Assad regime should be the ultimate goal, if one of the main concerns is to prevent a civil war.

On the other hand, it is not the international community’s mission to end the sectarian problem in Syria, because that would probably require a nation-building effort, and we have all witnessed how successful the Western allies have been at doing that in the last decade. It will be the Syrians who will have to deal with this problem head on.

Inaction on the part of the West would also likely cause some parts of the Syrian opposition to be further militarized by the various Islamic jihadist groups. More radicalized Sunni Arabs, who are expected to grab power after the Assad regime falls, are likely to harbor more anger toward minorities. The more disenchanted the Syrian opposition becomes with the West, as Western “help” drags on, the more likely it is to be open to the idea of collaborating with al-Qaeda, since al-Qaeda seems to be offering them help with hastening al-Assad’s downfall, in their time of need.

While the preparations for an intervention in Syria are in the making, a second track designed to unify the opposition, convincing them to reassure the minorities by guaranteeing their rights in the post-Assad period, also ought to be advanced.

Let’s not kid ourselves. Syria is currently a totalitarian police state in which all the top jobs, including intelligence, security, defense and diplomacy go to Alawites. Seeing their survival as tied to the regime, members of this sect have led the way, going out to kill or order to kill. However, when these security forces are in Druze, Ismaili or Kurdish areas, they tend to avoid killing, in order that the coalition of the minorities, one of the main pillars supporting the regime, can remain in existence.

The force of a credible threat would also very likely help to shift dynamics on the ground in Syria, by encouraging the many to join the opposition who have thus far stayed away. During my 12 hours under arrest in Syria at the end of January, I met two members of the security forces who were willing to use derogatory language about al-Assad and his loyal thugs, the Shabihas, when no one was listening. If a credible threat is brought to bear against the al-Assad regime, it would also likely accelerate defections to the opposition at an unpredictable pace.

The U.S., the West in general, and finally Turkey have to come to realize that in order to have leverage in the post-Assad period, they have to help now. By not intervening, the West is losing the goodwill of the Syrian people, who have been brutalized for almost a year now.





PRINTER FRIENDLY

Send to friend » 9READER COMMENTS

mara mcglothin



3/22/2012 3:16:50 PM

Exactly KEVIN There is a civil war going on that needs to come to its own conclusion. Hopefully the USA has learned its lesson about getting involved in other peoples' fights. Time for us to pray for the Syrian people and stay out of the way.

Eric Martin



3/10/2012 10:13:27 AM

Forget the USA. The wont help because of fear of getting intangled in another war or fear of AlQueda. Turkey should join Qatar and Saudis and Libyans by donating 'real' firepower that can neutralize Assads forces. They need phones,medical help too

Kevin Snapp



3/10/2012 4:55:25 AM

When will people stop talking about "preventing civil war"? Is it "civil war" only when the regime's opponents shoot back, rather than submit to organized murder? If so, that line was crossed months ago.

Syrian Kurds welcome Turkish humanitarian corridor to Syria

February/27/2012


http://www.hurriyetdailynews.com/syrian-kurds-welcome-turkish-humanitarian-corridor-to-syria.aspx?pageID=449&nID=14695&NewsCatID=423

The international community finally got together in Tunis on Feb. 24 to begin the end of the Bashar al-Assad regime.

One of the most important pieces of the Syrian opposition puzzle is undoubtedly the Syrian Kurds. The Kurdish National Council (KNC) has combined with 11 different Syrian Kurdish parties after suspending their membership in the Syrian National Council (SNC) in recent months, hurting representation in the latter greatly.

In Tunis, even though it wasn’t on the agenda, U.S. Secretary of State Hillary Clinton met with the head of the KNC, Abdulhakim Bashar, along with the head of the SNC, Burhan Ghalioun, as well as a member, Basma Kodamani, to advance the calls for unification.

It appears that the unification project hasn’t worked out well so far. According to sources who have knowledge of the meetings, Bashar expressed his council’s wish that the new Syria be a secular state. He also insisted that the solution to the Kurdish issue would be through constitutional recognition based on international conventions and agreements that would also secure the rights of other minorities. Finally, Bashar emphasized the fact that the United States should put pressure on Syrian Islamic groups to change their political programs. Clinton, on the other hand, urged the KNC to reach an agreement with the SNC as soon as possible and affirmed the US’ support for the rights of Kurds through protection mechanisms in the new constitution.

Heyam Aqil, an adviser to Bashar, relayed Ghalioun’s promises to the Kurdish minority on Feb. 24, saying “decentralization” and the “recognition of the rights of the Kurdish people” are not new. “The SNC agreed to a decentralized government which is different from politically decentralized governance” – which the KNC has asked for – Aqil said. “In fact, Syria is based on decentralized governance currently. Each governorate or province is managing local affairs. So in terms of this particular point, the SNC is not offering anything new.”

The KNC says the SNC’s efforts are “progressive” but insufficient and instead has four main demands.

1) The constitutional recognition of the Kurdish people and their Kurdish national identity. 2) Consideration of the Kurdish issue as a main part of the general national issue of Syria. 3) The lifting of all chauvinistic policies and discriminatory laws applied against the Kurdish people and compensation for those who have been affected by such policies. 4) Recognition of the national rights of the Kurdish people according to international conventions and agreements in a decentralized government within a united Syria.

Welcoming the humanitarian corridor

A French-led proposal for a humanitarian corridor from the Turkish border would almost certainly pass through Aleppo, a largely Sunni and Kurdish city. Aqil, for the first time, said “any kind of humanitarian aid to the cities under shelling is welcomed by Kurds and the Syrian opposition as a whole.” Such a scheme, however, would need Syria’s agreement. “The victims of the killing machine are increasing and the international community must take an action in order to protect the people of Homs and Idlib,” Aqil said.

PYD attacks anti-Assad Kurdish protestors

One high-level source from the Syrian Kurdish groups confirmed recent reports of attacks by the Democratic Union Party (PYD), an offshoot of the outlawed Kurdistan Workers’ Party (PKK), which is listed as a terrorist group by Turkey, the U.S. State Department and the European Union.

“We, Kurds, have to be aware of this game and prevent a Kurdish-Kurdish conflict which is in the regime’s interests,” the source said. “The KNC must take responsibility and play that role of keeping the Kurdish areas safe. If those reports were true, then I think the PYD’s military branch is doing [these attacks]. Their military branch doesn’t take commands from the PYD’s political branch. It takes commands from the Qandil mountains and al-Assad’s regime has given them the green light to [move into action].”

February/27/2012

US, Turkey and the Syrian opposition

US, Turkey and the Syrian opposition

February/18/2012


İLHAN TANIR / OMAR HOSSİNO

http://www.hurriyetdailynews.com/us-turkey-and-the-syrian-opposition.aspx?pageID=449&nID=14040&NewsCatID=423

One of the biggest obstacles preventing the international community from giving a decisive outside push to overthrow Bashar al-Assad is its inability to see a viable, unified alternative for the post-Assad period.

That there are real barriers towards the Syrian opposition unifying is extremely troubling for Syria’s stability in the long term, even though it is clear that the success of expanding the revolution to minority groups and the Sunni middle class, especially in cities like Aleppo, is very important.

According to Randa Slim, a fellow at the New American Foundation, there are some signs that the Syrian regime, through Lebanon and Iraq, has been working to get around the economic sanctions to create an immune system.

The civil war in Syria

The prevention of sectarian civil war in Syria, and the establishment of a real and inclusive democracy after al-Assad, depends almost entirely on unifying the opposition and, more specifically, compromise. The Syrian National Council or SNC, (formed in Istanbul, based in Paris, and already recognized as the official representative of the people’s opposition in Syria by France, the U.S. and others), has made some progress in this regard. It has expanded its membership and made statements with regard to minority groups – however, it has done too little.

For instance, in the past month, the SNC attempted to make an agreement with the Kurdish opposition, the largest minority group in Syria, which is mostly unified in the Kurdish Syrian National Council (KNC). Basma Kodmani and Burhan Ghalioun of the SNC visited the head of the KNC, Abdal Hakim Bashar, in Erbil, Iraq. The Kurds, backed and united by Iraqi Kurdistan, demanded federalism, which Bashar said was essential to prevent civil war in Syria. Kodmani said the SNC viewed federalism as a radical proposal, and the Muslim Brotherhood’s spokesman Zuhair Salim rejected it outright. The talks faltered and the SNC has since lost the membership of all Kurdish parties and has thus become less representative.

One major factor preventing the SNC coming to a compromise with the Kurdish opposition might have been Turkey. Turkey’s support for the SNC and a wide variety of Syrian opposition groups has been recognized by all informed parties. However Ankara, even though Turkish officials deny it, appears to be supporting the Islamist elements within SNC, specifically the Muslim Brotherhood, more than others. One of the major shared interests of both Turkey and the Muslim Brotherhood, for many Kurds, is that they are against Kurdish parties who demand greater autonomy in their regions.

Turkey’s appearance in support of more Islamist elements within the Syrian opposition might not only alienate the Kurds, who do not have a single Islamist party in Syria, but also other minorities, some nationalist and secular elements as well.

The U.S. in particular has played a significant role in attempting to unify the Syrian opposition, by conditioning their recognition of the SNC as the legitimate government of Syria on providing more assurances towards minority groups. The U.S. has been engaged in facilitating talks to unify the Syrian opposition since before the SNC’s formation, and it was the main organizer of the talks between the SNC and KNC last month. The U.S. appears to be the only power with interest in pulling this off in a non-sectarian manner, as especially Qatar and Saudi Arabia, in one way or another, have interests in supporting Sunni Islamist groups.

Only a unified opposition can reflect all of Syria’s diverse communities and through compromise provide the stability that will allow all parts of Syrian society to feel stable and free after the fall of al-Assad. A unified opposition with a vision for all of Syria’s communities will decrease the risk of sectarian civil war and broaden the base of the uprising.

The friends of Syria conference in Tunisia, taking place next week, will be a great platform to start urgently doing just that.



*Omar Hossino is a Syria expert, currently based in Washington, DC